Leterme stelt "toekomst voor België" voor
Ban Ki-Moon blijft achter klimaatrapport staan
"Hij sprong van de trein en gaf me een vuistslag"
Modderstroom teistert dorp in Sicilië
Strippers dragen het liefst authentieke kledij
Chinezen hebben een groot incasseringsvermogen. Onderweg langs de getroffen dorpjes en steden blijft het me verbazen. Puin wordt geruimd, hier en daar worden zelfs al nieuwe huizen gebouwd.
VRT
Een man trakteert zichzelf op een scheerbeurt in een kapperszaak. Op een markt zie ik volwassen Chinezen gieren van het lachen terwijl ze een varkenskop in de lucht steken.
"We moeten gewoon vooruit", zegt een man die net op zijn ladder wil kruipen om zijn dak te herstellen. "Mijn vrouw en mijn kind zijn verongelukt, maar ik mag niet bij de pakken blijven zitten." Tijd om te rouwen hebben deze mensen niet. De oogst op de rijstvelden moet worden binnengehaald. Veel boeren zijn omgekomen, en daarom helpen de soldaten nu een handje.
Eén maand na die verschrikkelijke natuurramp worden de levens hier heropgebouwd, dankzij de hulp van vrijwilligers en soldaten.
"We moeten gewoon vooruit", zegt een man die net op zijn ladder wil kruipen om zijn dak te herstellen. "Mijn vrouw en mijn kind zijn verongelukt, maar ik mag niet bij de pakken blijven zitten." Tijd om te rouwen hebben deze mensen niet. De oogst op de rijstvelden moet worden binnengehaald. Veel boeren zijn omgekomen, en daarom helpen de soldaten nu een handje.
Eén maand na die verschrikkelijke natuurramp worden de levens hier heropgebouwd, dankzij de hulp van vrijwilligers en soldaten.
Tom en Jerry in het Chinees
Ik bezoek enkele vluchtelingenkampen die wel op mini-steden lijken, zo gigantisch zijn ze. 5 miljoen mensen zijn dakloos sinds de aardbeving. Enkele honderdduizenden hebben in een tentenkamp al een nieuwe tijdelijke woning gevonden, maar voor velen is het nog wachten op een tent. Je hoort hier en daar fluisteren dat je de juiste connecties moet hebben op het partijniveau om een plaats in een tent te bemachtigen.
Kinderen spelen een partijtje ping pong, of kijken naar Tom & Jerry in het Chinees. De ouders houden een siësta in de tent. Tot 40 graden kan het er worden, met deze drukkende hitte die zo typerend is voor de streek. "Ach, wij klagen niet hoor," lacht een vader met zijn 5 maanden oude zoontje op zijn schoot. "We zijn wel alles kwijt, maar hier hebben alles wat we nodig hebben. En we zijn al blij dat we nog leven."
Kinderen spelen een partijtje ping pong, of kijken naar Tom & Jerry in het Chinees. De ouders houden een siësta in de tent. Tot 40 graden kan het er worden, met deze drukkende hitte die zo typerend is voor de streek. "Ach, wij klagen niet hoor," lacht een vader met zijn 5 maanden oude zoontje op zijn schoot. "We zijn wel alles kwijt, maar hier hebben alles wat we nodig hebben. En we zijn al blij dat we nog leven."
Een nieuw Griekenland
Hier in Sichuan moet een gigantisch gebied heropgebouwd worden, zo groot als Griekenland. En daar zijn ze de Chinezen nu al volop mee bezig. De snelheid waarmee alles geregeld wordt is opmerkelijk voor zo'n zwaar getroffen rampgebied.
Dat zeggen ook enkele medewerkers van het Internationale Rode Kruis die ik ontmoet. Zij hebben er net 3 jaar heropbouw in de tsunami-regio opzitten, en zij kunnen de vergelijking goed maken.
Dat zeggen ook enkele medewerkers van het Internationale Rode Kruis die ik ontmoet. Zij hebben er net 3 jaar heropbouw in de tsunami-regio opzitten, en zij kunnen de vergelijking goed maken.
Deze streek moet het vooral hebben van de landbouw en het toerisme. Twee sectoren die door de aardbeving zware klappen hebben gekregen. Wu, de chauffeur van de terreinwagen die ik afhuur, zegt dat ik zijn laatste klant ben en dat hij eind deze week zijn wagen verkoopt.
Normaal brengt hij toeristen naar de vele bezienswaardigheden in de regio. Maar die zijn allemaal zwaar gehavend. En de toeristen zullen volgens Wu de komende drie jaar massaal wegblijven. Ramptoeristen wil hij niet bedienen. Mijn chauffeur moet op zoek gaan naar een nieuw inkomen.
Normaal brengt hij toeristen naar de vele bezienswaardigheden in de regio. Maar die zijn allemaal zwaar gehavend. En de toeristen zullen volgens Wu de komende drie jaar massaal wegblijven. Ramptoeristen wil hij niet bedienen. Mijn chauffeur moet op zoek gaan naar een nieuw inkomen.
I love China
Is China veranderd sinds de aardbeving? Ja en neen. China heeft met deze aardbeving een eigen 9/11 meegemaakt. Onheil dat een land en een bevolking sterker maakt. Een golf van patriottisme heeft het land overspoeld sinds die rampzalige maandag in mei.
VRT
Over het hele land zijn solidariteitsacties opgezet, honderdduizenden vrijwilligers zijn naar hier gekomen om te helpen, reclamepanelen langs de weg hebben plaatsgemaakt voor slogans zoals 'samen overleven we dit'.
Al een maand lang zendt de Chinese staatstelevisie heroïsche verhalen van overlevenden en reddingswerkers uit. Op straat dragen de Chinezen t-shirts met daarop de kaart van China en in het groot "5/12" en "I love China."
Al een maand lang zendt de Chinese staatstelevisie heroïsche verhalen van overlevenden en reddingswerkers uit. Op straat dragen de Chinezen t-shirts met daarop de kaart van China en in het groot "5/12" en "I love China."
Nieuwe censuur
Een maand geleden was iedereen nog lovend over hoe open de Chinese autoriteiten omgingen me de buitenlandse pers. "China toont een menselijk gelaat", kopten de kranten toen. Als westerse journalisten kregen we ongeziene vrije toegang tot het rampgebied, méér zelfs dan wat je in een land mét persvrijheid zou kunnen verwachten.
Maar het gevoel dat een perskaart hier in China eindelijk iets betekent, blijkt van tijdelijke aard. Dat wordt duidelijk wanneer ik het dorpje Wufu probeer binnen te geraken. Daar is een school ingestort, waarbij de helft van alle leerlingen zijn omgekomen. De ouders hebben de voorbije weken hun woede geuit tegen de lokale overheid. Want alle gebouwen rondom de school staan nog recht, alleen de school ligt plat. Corrupte bouwheer en corrupte ambtenaren die met zand in plaats van met cement de school hebben gebouwd.
Smokkelroute
Enkele kilometers vóór het dorp word ik door de politie tegengehouden bij een wegblokkade. Ik mag het dorp niet in, ondanks mijn speciale perspas die ik een dag eerder moest afhalen bij het provinciebestuur van Sichuan . "Té gevaarlijk", is de uitleg. Van zware naschokken is nochtans al een tijdje geen sprake meer. "En ziektes of epidemieën zijn toch niet uitgebroken?" probeer ik nog. Maar er is geen doorkomen aan.
Ik moet nog een bijkomende pas gaan halen bij het lokale bestuur. Maar ook daar krijg ik lik op stuk. Journalisten geraken er niet meer in. Het is duidelijk dat de overheid niet langer wil dat de ouders hun kritiek spuien, zeker niet voor buitenlandse camera's. Dan maar via een omweg tot in het dorp geraken. Een lokale chauffeur smokkelt me binnen via een sluipweg.
Ik moet nog een bijkomende pas gaan halen bij het lokale bestuur. Maar ook daar krijg ik lik op stuk. Journalisten geraken er niet meer in. Het is duidelijk dat de overheid niet langer wil dat de ouders hun kritiek spuien, zeker niet voor buitenlandse camera's. Dan maar via een omweg tot in het dorp geraken. Een lokale chauffeur smokkelt me binnen via een sluipweg.
"Flikken buiten!"
In de school zelf tref ik de boze ouders aan op de speelplaats. Ze wachten hier al een maand lang op een antwoord van de overheid wie voor deze bouwfraude verantwoordelijk is. "Onze kinderen hadden hier niet moeten sterven", klaagt Ronqun met de tranen in haar ogen.
Haar dochter van 11 heeft ze met eigen handen dood vanonder het puin gehaald. Ze neemt een onbeschadigde baksteen van de grond, en schraapt er het zand van dat voor cement moet doorgaan "Dit was voor 20% een natuurramp, maar voor 80 % de schuld van de mensen. We gaan hier niet weg vooraleer er gerechtigheid is geschied. Da's het laatste wat we kunnen doen voor onze kinderen."
Op het moment dat ik dit film, komt een politieagent het interview verstoren. Zijn collega's staan enkele meters verderop. "Je mag hier niet zijn!" roept hij, en hij sleurt mijn Chinese assistent mee. Ronqun is verontwaardigd. Ze trekt de agent op haar beurt aan zijn kleren en roept : "Ben je niet beschaamd? Welk recht heb je? Laat die journalisten met gerust! Is jouw kind hier omgekomen misschien? Scheer je weg!" Er volgt nog een hele scheldtirade. De vrouw is in alle staten, ook de andere ouders laten van zich horen. De agenten druipen af.
Het is een ongeziene scène die veel zegt over het China van na de aardbeving. De natuurramp heeft de Chinezen ergens sterker gemaakt. Mondiger. Zelfbewuster. De overheid is er bang voor. En terecht.
Haar dochter van 11 heeft ze met eigen handen dood vanonder het puin gehaald. Ze neemt een onbeschadigde baksteen van de grond, en schraapt er het zand van dat voor cement moet doorgaan "Dit was voor 20% een natuurramp, maar voor 80 % de schuld van de mensen. We gaan hier niet weg vooraleer er gerechtigheid is geschied. Da's het laatste wat we kunnen doen voor onze kinderen."
Op het moment dat ik dit film, komt een politieagent het interview verstoren. Zijn collega's staan enkele meters verderop. "Je mag hier niet zijn!" roept hij, en hij sleurt mijn Chinese assistent mee. Ronqun is verontwaardigd. Ze trekt de agent op haar beurt aan zijn kleren en roept : "Ben je niet beschaamd? Welk recht heb je? Laat die journalisten met gerust! Is jouw kind hier omgekomen misschien? Scheer je weg!" Er volgt nog een hele scheldtirade. De vrouw is in alle staten, ook de andere ouders laten van zich horen. De agenten druipen af.
Het is een ongeziene scène die veel zegt over het China van na de aardbeving. De natuurramp heeft de Chinezen ergens sterker gemaakt. Mondiger. Zelfbewuster. De overheid is er bang voor. En terecht.
