Als ze geen bloembollen opgraven, kraken ze vogelkastjes of jatten ze andermans wintervoer. In mijn achtertuin zie ik al jaren lijdzaam toe hoe de grijze eekhoorns plantenbakken vernielen (bij voorkeur die met iets duurs en exotisch erin) en koolmeesjes terroriseren.
Vanop een afstand hebben ze een hoge aaibaarheidsfactor met al die pluizigheid, maar in Engelands groene zones worden eekhoorns beschouwd als het tuig van de richel. De uitvoerders van zinloos geweld. Je mag jezelf gelukkig prijzen als ze zich tot het gazon beperken. Een kennis had een paar van die "boomratten" op zolder waar ze alle kabels doorbeten.
Er is maar een oplossing: opeten. David Ridley, eigenaar van een vis- en wildzaak in het Noord-Engelse plaatsje Northumberland, was een van de eersten die begon eekhoorns te verkopen. Voor £ 3.95 per stuk , of 3 voor £ 10. Hij kan er niet genoeg aangesleept krijgen: "Soms krijg ik er 60 bezorgd en zijn ze binnen een week de deur uit".
Eekhoornvlees is mager, biologisch en kan zonder een enkele vliegmijl worden aangeleverd. Het is, zeggen liefhebbers, het meest ethisch verantwoorde vlees dat je op je bord kunt krijgen.
Sommige Londense restaurants serveren gestoofde grijze eekhoorn met walnoten en room. Of à la Indiase Tandoori met rijst. In het Zuid-Westerse Cornwall hebben ze eekhoornpasteitjes. En wat te denken van hartige, popcornachtige eekhoornhapjes voor bij de borrel? Het internet barst van de recepten.
"Eekhoornvlees is een modetrend", zegt restaurantrecensent Jay Rayner. "Mensen zeggen dat ze het kopen omdat het milieuvriendelijk is, maar ze doen het vooral uit nieuwsgierigheid en omdat het iets nieuws is. Als ze kunnen zeggen: "darling, we hebben eekhoorn vanavond", ben je zeker van gesprekstof tijdens de eerste dertig minuten van je etentje."
Philip Hall, chef-kok van Mutfen Hall, heeft geëxperimenteerd met bakken, braden en stoven van eekhoorns, maar prefereert de terrine. Uit de koelkast komt, gevild en al, eekhoorn X ("Het slachtoffer blijft anoniem totdat de nabestaanden op de hoogte zijn"). Het is een zielig klein geraamte. Het meeste vlees blijkt op de rug en achterpoten te zitten. De smaak doet me nog het meest aan konijn denken; zoetig, sappig, maar vrij neutraal.
Het eten van grijze eekhoorns wordt in Engeland gezien als een patriottische plicht. De grijze soort heeft, sinds hij rond de vorige eeuwwisseling ongevraagd uit de Verenigde Staten kwam overwaaien, een slechte pers. Het verdrong de oorspronkelijke rode variant, die nu in grote delen van het land uitgestorven is. De grijze eekhoorn is ongedierte. "Een rat met een betere opleiding".
Voor een persoon moet je een eekhoorn rekenen. Na gevild te zijn (de kop kan er desgewenst aanblijven) dienen ze gemarineerd in olijfolie met zout, peper en citroensap. Rijg ze daarna aan een spies en gril ze aan beide kanten. En dat is tenminste een recept voor de barbecue waar ik deze zomer de deur niet voor uit hoef.
Vanop een afstand hebben ze een hoge aaibaarheidsfactor met al die pluizigheid, maar in Engelands groene zones worden eekhoorns beschouwd als het tuig van de richel. De uitvoerders van zinloos geweld. Je mag jezelf gelukkig prijzen als ze zich tot het gazon beperken. Een kennis had een paar van die "boomratten" op zolder waar ze alle kabels doorbeten.
Er is maar een oplossing: opeten. David Ridley, eigenaar van een vis- en wildzaak in het Noord-Engelse plaatsje Northumberland, was een van de eersten die begon eekhoorns te verkopen. Voor £ 3.95 per stuk , of 3 voor £ 10. Hij kan er niet genoeg aangesleept krijgen: "Soms krijg ik er 60 bezorgd en zijn ze binnen een week de deur uit".
Eekhoornvlees is mager, biologisch en kan zonder een enkele vliegmijl worden aangeleverd. Het is, zeggen liefhebbers, het meest ethisch verantwoorde vlees dat je op je bord kunt krijgen.
Sommige Londense restaurants serveren gestoofde grijze eekhoorn met walnoten en room. Of à la Indiase Tandoori met rijst. In het Zuid-Westerse Cornwall hebben ze eekhoornpasteitjes. En wat te denken van hartige, popcornachtige eekhoornhapjes voor bij de borrel? Het internet barst van de recepten.
"Eekhoornvlees is een modetrend", zegt restaurantrecensent Jay Rayner. "Mensen zeggen dat ze het kopen omdat het milieuvriendelijk is, maar ze doen het vooral uit nieuwsgierigheid en omdat het iets nieuws is. Als ze kunnen zeggen: "darling, we hebben eekhoorn vanavond", ben je zeker van gesprekstof tijdens de eerste dertig minuten van je etentje."
Philip Hall, chef-kok van Mutfen Hall, heeft geëxperimenteerd met bakken, braden en stoven van eekhoorns, maar prefereert de terrine. Uit de koelkast komt, gevild en al, eekhoorn X ("Het slachtoffer blijft anoniem totdat de nabestaanden op de hoogte zijn"). Het is een zielig klein geraamte. Het meeste vlees blijkt op de rug en achterpoten te zitten. De smaak doet me nog het meest aan konijn denken; zoetig, sappig, maar vrij neutraal.
Het eten van grijze eekhoorns wordt in Engeland gezien als een patriottische plicht. De grijze soort heeft, sinds hij rond de vorige eeuwwisseling ongevraagd uit de Verenigde Staten kwam overwaaien, een slechte pers. Het verdrong de oorspronkelijke rode variant, die nu in grote delen van het land uitgestorven is. De grijze eekhoorn is ongedierte. "Een rat met een betere opleiding".
Voor een persoon moet je een eekhoorn rekenen. Na gevild te zijn (de kop kan er desgewenst aanblijven) dienen ze gemarineerd in olijfolie met zout, peper en citroensap. Rijg ze daarna aan een spies en gril ze aan beide kanten. En dat is tenminste een recept voor de barbecue waar ik deze zomer de deur niet voor uit hoef.
