Het is niet de eerste keer dat Ruud Gielens zich van de revue als theatervorm bedient.
De sfeer van het genre met zijn dans-, zang-, en variéténummers en lichtvoetige sketches zat al in "Singhet ende weset vro", zijn Handkebewerking, "Het moment waarop we niets van elkaar wisten" en zijn revue voor het Komediefestival "Some like it zot".
Hij kiest resoluut voor het politieke karakter van het genre dat in satirische liedjes en sketches recente gebeurtenissen uit politiek en maatschappij liet passeren.
Hij kiest resoluut voor het politieke karakter van het genre dat in satirische liedjes en sketches recente gebeurtenissen uit politiek en maatschappij liet passeren.
Perceval als de man met altijd hetzelfde liedje
In dit geval opent de voorstelling met Stefan Perceval die voor het satijnrode doek komt te staan, boeken verbrandt en zichzelf presenteert als de man "met altijd hetzelfde liedje".
Het doek trekt op. Een andere roodfluwelen wereld komt te voorschijn. Het halfrond van het parlement: rode stoelen achter donkere houten banken, met her en daar een man of vrouw in kostuum of mantelpak.
Zij bladeren met hetzelfde ritme door hun krant, enkel opgeschrikt door een vrolijk sambamuziekje waarop ze rechtveren en de handen swingend de lucht ingaan.
Perceval is ook daar de ceremoniemeester die begint met de afwezigen op te noemen en hun redenen voor afwezigheid. Engagement en enthousiasme lijken in het parlement ver te zoeken.
Zij bladeren met hetzelfde ritme door hun krant, enkel opgeschrikt door een vrolijk sambamuziekje waarop ze rechtveren en de handen swingend de lucht ingaan.
Perceval is ook daar de ceremoniemeester die begint met de afwezigen op te noemen en hun redenen voor afwezigheid. Engagement en enthousiasme lijken in het parlement ver te zoeken.
Belgische politiek in sketchvorm
De voorstelling combineert scènes in dat parlement met intieme momenten van de performers, die zich afzonderen met het publiek als het doek tussen de scènes door open-en dichtzwaait.
De éne jonge politica (Sarah Eisa) roept benenzwaaiend op om in haar te geloven, een andere (Willy Thomas) steekt een grappige sketch af over zijn zelfgebouwde villa en als ballerina in een te krappe witte tutu laat een oudere politica (Mieke Verdin) haar gevolg naar haar pijpen dansen.
De referenties naar de Belgische politiek van het voorbije jaar zijn soms vaag, soms direct, zelden mis te verstaan.
Van gebarentaal over gewaarborgde continuïteit, over een speech van een afscheidnemend partijvoorzitter, tot geruzie over compromissen, we krijgen het in scènes, sketches of groepsbewegingen die soms heel sterk zijn, soms weinig beklijvend of ronduit flauw.
De referenties naar de Belgische politiek van het voorbije jaar zijn soms vaag, soms direct, zelden mis te verstaan.
Van gebarentaal over gewaarborgde continuïteit, over een speech van een afscheidnemend partijvoorzitter, tot geruzie over compromissen, we krijgen het in scènes, sketches of groepsbewegingen die soms heel sterk zijn, soms weinig beklijvend of ronduit flauw.
Vera Coomans zingt "Strange fruit"
Muzikaal wisselt de voorstelling tussen koorzangen, liederen in het Duits (in het Nederlands), zelfgeschreven teksten en een paar solo’s.
Vera Coomans zingt halfweg de voorstelling "Strange fruit" van Billy Holiday, een bloedstollende song uit 1939 die de lynchpartijen van zwarten in het Amerikaanse zuiden in de jaren veroordeelt.
De stem van Vera Coomans, die ook meezong in "Mistero Buffo" van Dario Fo, de muziek, de militante koorzangen en het revuekarakter roepen herinneringen op aan het geëngageerde theater van de jaren 70.
De stem van Vera Coomans, die ook meezong in "Mistero Buffo" van Dario Fo, de muziek, de militante koorzangen en het revuekarakter roepen herinneringen op aan het geëngageerde theater van de jaren 70.
"Revue" getuigt van veel moed
Er is moed voor nodig, veel moed, om het in een theatervoorstelling te hebben over de hedendaagse Belgische politiek. Er is moed voor nodig om dat in een revue te doen.
Maar moed alleen houdt een "Revue" niet de hele tijd spannend, ook al weerspiegelt de voorstelling zo perfect de kwakkelende politiek.
Het geloof in een ideaal en de samenzang waar de "Revue" op eindigt (die het midden houdt tussen een vrolijke, lacherige samenzang en een intrieste klaagzang) zorgen evenwel alsnog voor een sterk, pakkend einde. Er is nog hoop.
Karlien Vanhoonacker
Maar moed alleen houdt een "Revue" niet de hele tijd spannend, ook al weerspiegelt de voorstelling zo perfect de kwakkelende politiek.
Het geloof in een ideaal en de samenzang waar de "Revue" op eindigt (die het midden houdt tussen een vrolijke, lacherige samenzang en een intrieste klaagzang) zorgen evenwel alsnog voor een sterk, pakkend einde. Er is nog hoop.
Karlien Vanhoonacker
Revue
regie Ruud Gielens
van en met Haider Al Timimi, Zouzou Ben Chikha, Vera Coomans, Rik Debonne, Stefan Degand, Guy Dermul, Stefan Perceval, Willy Thomas, Mieke Verdin e.a.
wanneer tot 21 juni
waar KVS, Brussel - www.kvs.be
van en met Haider Al Timimi, Zouzou Ben Chikha, Vera Coomans, Rik Debonne, Stefan Degand, Guy Dermul, Stefan Perceval, Willy Thomas, Mieke Verdin e.a.
wanneer tot 21 juni
waar KVS, Brussel - www.kvs.be
