In een column gebruikte Rik Torfs een anekdote over een studente om te klagen over het gebrek aan basiskennis bij jonge mensen. Bij Phara ging hij daarover in de clinch met een verontwaardigde studentenvertegenwoordiger Thijs Smeyers.

Mijn bedenking: De professor had de anekdote beter opgespaard tot de examens van het arme kind achter de rug waren. In de kleine faculteit wisten de medestudenten blijkbaar snel over wie het ging.

En al een geluk dat de studentenvertegenwoordiger zelf geen examen bij Torfs moest afleggen: de professor lustte hem op het einde van het debat wel rauw, zo leek het.

Hallucinant, als je hoort hoe wij onze eigen planeet op alle mogelijke manieren vervuilen.

Dan denk ik altijd terug aan een van mijn jeugdboeken, “Morgen is blond”, van wijlen Maria Jacques, een toekomstroman. Over de mens die zijn planeet zo naar de knoppen helpt dat er uiteindelijk nog één leefbare plaats overblijft.

Die wordt dan bevolkt door Eutieben, mensen die voortkomen uit diepgevroren embryo’s van mensen die het minst werden aangetast door de vervuiling op aarde.

Het lijkt wel of Maria Jacques het lot van onze toekomstige generaties uitstippelde…

Als prille veertiger grijp ik vaak naar de antirimpelcrème, maar ik vind het zonde om daar dure zalfjes voor te gebruiken.

Nu, ben ik eruit: ik kan mijn betaalbare product blijven gebruiken in de wetenschap dat het wellicht even goed helpt als een peperduur product.