Nu is dat ook in Vlaanderen het geval, zelfs sinds Eyskens (Gaston en Mark), of Anciaux (Vic en Bert), of nog de De Guchten en de Schiltzen, en zéér vele anderen (Martens, Dehaene, Vandenbossche, Tobback, Vanvelthoven…), maar in Luik en Charleroi betekent dit nog wat anders: de onmacht van PS-baas Di Rupo om de macht van de federaties te breken.
In Luik trekt gewestminister Michel Daerden voor de PS de lijst voor de gewestverkiezingen, terwijl zijn collega-gewestminister Jean-Claude Marcourt verbannen wordt naar Europa.
Marcourt trekt zo de héle lijst voor Europa in Franstalig België. De verklaring ligt voor de hand: elke stem telt straks mee in de strijd voor het overwicht in het Waalse Gewest en in de Franse Gemeenschap en enkel daarom moet de technocraat Marcourt wijken voor de populist Daerden, die in Luik voor winst gaat.
Erger is dat Daerden jr. als eerste opvolger op de lijst voor de Europese verkiezingen zou staan, zodat na de verkiezingen én Michel Daerden én Jean-Claude Marcourt gewoon gewestminister kunnen blijven, en Daerden jr. naar de Europese vleespotten mag. Men kan hieruit ook het belang afleiden dat de PS hecht aan de Europese verkiezingen.
In Charleroi geldt een vergelijkbaar scenario. Daar prijkt federaal minister Paul Magnette op de eerste plaats, als lijsttrekker voor de gewestverkiezingen. Magnette is de "poulain" van PS-voorzitter Elio Di Rupo.
De clan-Van Cauwenberghe heeft de overeenkomst aanvaard op twee voorwaarden: dat de voogdij van de nationale PS op de lokale afdeling (die sinds de "affaires" geldt) wordt opgeheven, en dat Van Cauwenberghe jr. opnieuw schepen wordt in Charleroi, liefst van Sport. Zo zal geschieden.
Dit alles betekent dat PS-voorzitter Elio Di Rupo de voorwaarden van de (machtige) federaties Luik en Charleroi heeft moeten aanvaarden en dat de strijd voor het overwicht in het Waals Gewest en de Franse Gemeenschap veel belangrijker is dan een behoorlijk resultaat bij de Europese verkiezingen - maar dat is in Vlaanderen ook zo.
In Luik trekt gewestminister Michel Daerden voor de PS de lijst voor de gewestverkiezingen, terwijl zijn collega-gewestminister Jean-Claude Marcourt verbannen wordt naar Europa.
Marcourt trekt zo de héle lijst voor Europa in Franstalig België. De verklaring ligt voor de hand: elke stem telt straks mee in de strijd voor het overwicht in het Waalse Gewest en in de Franse Gemeenschap en enkel daarom moet de technocraat Marcourt wijken voor de populist Daerden, die in Luik voor winst gaat.
Erger is dat Daerden jr. als eerste opvolger op de lijst voor de Europese verkiezingen zou staan, zodat na de verkiezingen én Michel Daerden én Jean-Claude Marcourt gewoon gewestminister kunnen blijven, en Daerden jr. naar de Europese vleespotten mag. Men kan hieruit ook het belang afleiden dat de PS hecht aan de Europese verkiezingen.
In Charleroi geldt een vergelijkbaar scenario. Daar prijkt federaal minister Paul Magnette op de eerste plaats, als lijsttrekker voor de gewestverkiezingen. Magnette is de "poulain" van PS-voorzitter Elio Di Rupo.
De clan-Van Cauwenberghe heeft de overeenkomst aanvaard op twee voorwaarden: dat de voogdij van de nationale PS op de lokale afdeling (die sinds de "affaires" geldt) wordt opgeheven, en dat Van Cauwenberghe jr. opnieuw schepen wordt in Charleroi, liefst van Sport. Zo zal geschieden.
Dit alles betekent dat PS-voorzitter Elio Di Rupo de voorwaarden van de (machtige) federaties Luik en Charleroi heeft moeten aanvaarden en dat de strijd voor het overwicht in het Waals Gewest en de Franse Gemeenschap veel belangrijker is dan een behoorlijk resultaat bij de Europese verkiezingen - maar dat is in Vlaanderen ook zo.
