Vader Appeltans heeft lang haar en een snor die bij motorbendes in zwang is. Hij heeft een tattoo. Hij draagt geen nette burgerkleren, hij kleedt zich niet eens casual. Moeder Appeltans ging uit poetsen. De kinderen heten Shana, Robby, Brenda en Kirsty, marginale namen. Kevin Paulus woonde letterlijk in bij de clan Appeltans. Dat is toch ook niet de gewoonte, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik gebruik opzettelijk het woord "clan": zoals die aan elkaar hangen, dat is toch niet normaal? En werkt vader Appeltans eigenlijk wel? En ga maar door, we kijken niet op een vooroordeel.

Het beeld dat ik na deze lange dag van getuigenissen heb, is helemaal anders. Het gezin Appeltans-Bellen is geen doorsneegezin, absoluut niet. Ik ken niet veel families die waarvan alle leden de deur bij elkaar platlopen, voor elkaar door het vuur gaan. Die alles samen doen. Waar de ouders en grootouders en de kinderen zo goed overeenkomen.

Aan de Gemengde Brigadestraat 11 in Loksbergen woonde een wàrm gezin,

met Shana die Latijn-Wiskunde volgde aan de middelbare school en een lerarenopleiding volgde;
met broer Robby die voetbalde bij de lokale club en door wie Shana en Kevin elkaar leerden kennen;
met Shana die bij de Chiro was;
met pa en ma de actief waren in het verenigingsleven, bij de Loksbergse Levensgenieters bijvoorbeeld, waar je lessen countrydansen en boogie woogie kon volgen;
met Shana en Kevin die niet graag uitgingen, niet graag lang op café zaten, die liever gingen babysitten, die dol waren op kinderen (en de kinderen waren dol op hen);
met vader Appeltans die ploegbaas is bij een Limburgs grondbedrijf;
met Kevin die zijn werk had verloren door de crisis maar al een nieuwe job had gevonden;
met Shana en Kevin die altijd goedgezind waren en niet kwaad te krijgen, die behulpzaam waren, die een hekel hadden aan ruziemaken;
met de kinderen van Ronald Janssen die altijd welkom waren in huize Appeltans om er te komen spelen en dat ook deden.

Dàt zijn dus de "marginale buren" van wie Ronald Janssen volhoudt dat ze hem pestten, dat ze zijn leven tot een hel maakten.
Er zijn overigens bij de wijkagent geen burenconflicten bekend.
Wél een klacht van Janssens minnares over een opzettelijke bijna-aanrijding.
Wel een klacht van vader Appeltans over een haan die in petroleum was gedrenkt en daarna in brand gestoken. Vermoedelijke dader: de buurman.

Ik zal niets schrijven over de eenstemmige lofgezangen die ik vandaag hoorde van de talrijke vriendinnen, van de nonkel, van de grootouders, en ook niet over de zeemzoete getelefoneerde vragen van de raadslieden. Ik onthoud enkel wat twee leraressen, schoonzussen, getuigden over Shana en Kevin. Ze vertrouwden blind op die twee jonge mensen om op hun jonge kroost te passen, betere babysitters waren er niet te vinden. Dat is van tel.

Een warm gezin, is dat marginaal?
En verdriet, al dat tomeloze verdriet dat ik vandaag heb horen vertolken, is dat marginaal?

Louis van Dievel