Een echte NGO-madam is ze, Joke Van Peteghem. Al drie jaar missiehoofd in Kenia en ze heeft een lange loopbaan achter de rug bij Artsen zonder Grenzen. Haar taal is een mengeling van ontwikkelingsjargon en onvervalste klanken uit Sint-Niklaas.
Ze is vriendelijk, maar no-nonsense en vooral efficiënt. Artsen zonder Grenzen heeft het immense vluchtelingenkamp Dadaab ook uit zijn voegen zien barsten de voorbije jaren en zeker maanden.
Joke Van Peteghem zegt dat er traag is gereageerd, ook weer op deze droogte- en vluchtelingencrisis. Ze heeft geen goed woord over voor het systeem van de Verenigde Naties. “Die pakken alles veel te bureaucratisch en diplomatisch aan”, zegt ze. Ook de Keniase overheid is veel te laks geweest om extra plaats te geven aan de vluchtelingen.
Buiten proportie
"In die 16 jaar dat ik voor Artsen zonder Grenzen werk, heb ik emotioneel en professioneel nog nooit iets van deze proportie gezien", zegt ze.
"Zoveel ondervoede kinderen zien en dan in een systeem moeten werken met de VN en organisaties waar je moet aan sleuren en trekken om iets gedaan te krijgen, dat is heel frustrerend en heel moeilijk om te aanvaarden."
Joke Van Peteghem vindt dat je dat kan oplossen door een betere en open communicatie met de donoren bijvoorbeeld. Zelf houdt ze zich recht door haar werk. “Als je ondervoede kinderen ziet overleven dankzij medische zorgen, dat doet wat met een mens.“
Donormoeheid
Voor Somalië bestaat zoiets als donormoeheid, dat klopt. Maar Joke Van Peteghem denkt dat er nu toch stilaan geld op komst is. Veel te laat wat haar betreft, en dat heeft bijgedragen tot problemen met de watervoorziening, hygiëne, enzovoort. Maar ja, het is nooit genoeg. Het is ongelooflijk moeilijk om al die honderdduizenden mensen water en voedsel te geven, zeker hier in deze halfwoestijn. De nood blijft dus groot."
Katrien Vanderschoot
