De Britse pers haalde de voorbije dagen al zwaar uit naar Herman Van Rompuy en gaat ook na diens benoeming als Europees president op hetzelfde elan verder.

Voor The Times is het duidelijk dat zelfs al op de top het gevoel heerste dat de twee gekozenen een zeker voorkomen misten. Europa moest wel een rechts-conservatieve leider uit een klein land kiezen en een linkse vertegenwoordiger uit een groot land.

Ook voor The Independent is het duidelijk dat de Europese leiders de weg van de minste weerstand hebben gekozen. Van Rompuy, die kiest voor een bestaan uit de spotlights, is de waarlijke antipode van gedoodverfd kandidaat Tony Blair. Ook zijn passie voor haiku's wordt nog eens bovengehaald.

Volgens de Financial Times bestaat er veel twijfel over de capaciteiten van Van Rompuy en Ashton om te kunnen "rivaliseren" met Washington. "De keuze van twee onbekende persoonlijkheden zijn een bron van consternatie voor zij die meer gewicht aan Europa op het internationale terrein wilden geven.

Voor de Guardian is nu alle hoop voor Europa om opnieuw de aandacht op zich te vestigen, vervlogen. De Europese Unie heeft een kans gemist om zich op hetzelfde niveau van de grote machten der aarde te zetten. Zowel Van Rompuy als Ashton zijn niet in staat om als gelijken naast Amerikaanse, Russische en Chinese leiders te staan.

De Daily Express noemde Van Rompuy de afgelopen week nog een clown, iets waar de Belgische premier volgens de krant al "furieus" op gereageerd heeft. De krant citeert insiders die Van Rompuy het "Belgische wafelijzer" noemen wegens zijn totaal gebrek aan stijl. Voorts wordt vooral gefocust op het jaarsalaris van Van Rompuy: 356.000 euro per jaar. Dat maakt van hem de best betaalde leider van de westerse wereld, die nog meer verdient dan Barack Obama (272.000 euro). 

De Daily Mail voegt daar nog aan toe dat Van Rompuy de belastingbetaler jaarlijks 6 miljoen euro zal kosten. De krant omschrijft Van Rompuy voorts als een fanatieke federalist. We gaan ons nog de dag beklagen dat we Herman Van Rompuy als een "zachte" keuze bestempelden, klinkt het.

In de Nederlandse pers wordt niet zozeer de focus gelegd op de benoeming van Van Rompuy, maar meer op de niet-benoeming van minister-president Jan Peter Balkenende. De premier speelt geen rol van betekenis, Balkenende speelt geen rol van betekenis, klinkt het.

Over Van Rompuy onthoudt De Telegraaf vooral dat hij bekendstaat als schrijver van haiku's en als een "succesvolle grijze muis". "Veel bijzondere wapenfeiten heeft Van Rompuy als premier niet laten zien, maar hij wist wel een jaar lang de rust te bewaren in de regeringscoalitie. In de roerige Belgische politiek mag dat al een prestatie worden genoemd."

Volgens De Volkskrant staat zijn levensmotto, "rustige vastheid" op de gevel van zijn huis geschilderd. "De vader van vier kinderen kreeg zijn opleiding van de jezuïeten en houdt jaarlijks een week vrij voor een retraite in een abdij", klinkt het nog. Hij staat bekend als een beminnelijk man, geduldig, met Britse humor en een groot probleemoplossend (en -doorschuivend) vermogen, maar heeft echter geen Europese ervaring.

"Van Rompuy hield lange tijd zijn mond en glimlachte minzaam als het onderwerp ter sprake kwam en drong zich vooral niet op de voorgrond", schrijft het Algemeen Dagblad. Ook Jan Peter Balkenende en Jean-Claude Juncker beantwoordden aan dat profiel, "maar Van Rompuy bleek toch iets beter te liggen bij de overige EU-leiders. Dat kwam misschien ook doordat hij nog geen jaar premier is en dus ook nog niet veel kans heeft gehad zich bij anderen onbemind te maken."

In Frankrijk noemt Le Monde Van Rompuy "een man die met zijn serene en bescheiden uiterlijk zonder twijfel niet had misstaan in de cenakels van het Vaticaan". Hij bezit de kunst van de diplomatie, de litotes en de nuance, maar laat zelden het achterste van zijn tong zien over de wereld en de mensheid. "Van Rompuy heeft altijd de voorkeur gegeven aan het lezen van een klassieker dan aan een discussie met studenten of een talkshow op televisie." Le Monde verwijst ook naar het feit dat Van Rompuy van de zomer door Australië reisde... met een kampeerwagen.

Onder de titel "Een discrete man aan het hoofd van Europa", vraagt Le Parisien/Aujourd'hui zich af of Van Rompuy voldoende gewicht heeft om leven te blazen in de functie van Europees president. Volgens de krant is het vooral zijn bewezen kunde als compromissensluiter die zijn benoeming heeft geholpen, veeleer dan zijn visie over de toekomst van de Europese Unie.

De linkse krant Libération vindt dat de Europese leiders met de keuze voor Van Rompuy en Ashton hun ambities zwaar naar beneden hebben bijgesteld. "Een president als decoratie", noemt de krant Van Rompuy. "In eigen land staat hij bekend als een man die compromissen kan zoeken tussen de verschillende taalgroepen. Maar over zijn visie over Europese vraagstukken is amper iets geweten."

"Herman Van Rompuy is het nieuwe gezicht van Europa", titelt Le Figaro. Hij straalt een ouderwetse charme uit, klinkt het. Katholiek, intellectueel, gematigd. Discreet. Mysterieus. Een krak in het sluiten van compromissen. Maar, vraagt Le Figaro zich af, zal hij veeleer een planner zijn, een man die goede diensten levert binnen Europa, of een leider die op gelijke voet staat met een Barack Obama of een Hu Jintao?"

De Spaanse krant El Mundo uit openlijk twijfels over de keuze van de Europese leiders: "Twee onbekenden op het Europese toneel, en nog meer op het internationale, zonder enige ervaring in buitenlandse politiek, nieuwkomers binnen de Europese Unie, moeten de 27 lidstaten vertegenwoordigen".

Voor El Pais zal het nieuwe Europa dat gecreëerd werd door het Verdrag van Lissabon, worden aangevoerd door "twee kleurloze, fletse figuren met een laag profiel".

De Duitse pers is van mening dat zowel Herman Van Rompuy als Catherine Ashton niet capabel zijn om een sterke Europese stem te verpersoonlijken. "Zijn deze twee persoonlijkheden in staat om voort te gaan op het elan dat beloofd werd door het Verdrag van Lissabon?", vraagt de Frankfurter Allgemeine Zeitung zich af.

De Frankfurter Rundschau vindt dat de Europese Unie zich een stel leiders heeft gevonden zonder glans, zonder visie, zonder ervaring in het vereiste domein." "Europa kiest voor nobodies", kopt Der Spiegel zelfs. De keuze voor Van Rompuy en Ashton is niet iets om trots op te zijn.

Met Van Rompuy en Ashton heeft Europa een nieuw duo voor in de spits gevonden, zegt Die Suddeutsche Zeitung. Maar kleingeestige argumenten en intriges hebben de Europese leiders verhinderd om de beste kandidaten te zoeken.

Op de Amerikaanse nieuwszender CNN werd er gisteren al meteen op gewezen dat de "minst flashy" kandidaat het gehaald had. Volgens correspondent Jim Bittermann, moet Van Rompuy worden gezien als "een eerder strenge man met niet al te veel humor", die wel "het erg moeilijke land België bijeen kon houden". Volgens Bittermann wordt Van Rompuy in België vaak in karikaturen getoond als "een priester, en dat ligt niet alleen aan het feit dat hij katholiek is".

Op Al Jazeera was Van Rompuy pas derde headline, na de eedaflegging van Hamid Karzai en de waarschuwing van president Barack Obama aan Iran. De zender heeft het over de aanstelling van "de nobele onbekende Belg" Van Rompuy, "allesbehalve een president met Obama-gehalte, allicht net wat de Fransen en Duitsers wilden zodat ze zelf alle eigenlijke macht behouden".