Twee jaar geleden speelde de Britse band rond Tom Smith op het hoofdpodium van Rock Werchter al een memorabel concert. De beelden van Jason die met hart en ziel meezong met "No sound but the wind" werden toen door Editors zelf gebruikt. Smith zei eerder vandaag al dat dit nummer nu toebehoort aan Werchter. Het werd opgespaard tot tijdens de bisronde en jawel, Jason stond opnieuw op een van de eerste rijen, iets bedaarder deze keer, maar er ging toch een golf van herkenning door het publiek toen hij opnieuw even op de grote schermen verscheen.

Editors werkt aan nieuw materiaal en dat werd mondjesmaat in de set gesmokkeld. Het klonk alvast veelbelovend. Maar meezingen zat er daardoor niet in. Dat kan wel tijdens nummers als "Racing rats" en de hit "Papillon" die tot op het allerlaatste moment werd opgespaard. En toen was het nog niet gedaan. Er volgde een spectaculair vuurwerk (foto in het Coveritlive-verslag van dag 3), dat de vergelijking met het traditionele slotvuurwerk op zondagnacht moeiteloos kon doorstaan. Tijdens het laatste kwartier van het optreden volgde het ene kippenvelmoment het andere op.

Maar ook lang daarvoor was het concert al geslaagd. Editors bracht vooral werk uit de albums "An end has a start" en "In this light and on this evening". En daardoor kwam de sterke variatie die er in hun muziek zit, goed tot uiting. Het rockende van "An end has a start" en het door elektro beïnvloedde werk uit "In this light and on this evening" wisselden elkaar mooi af. Frontman Tom Smith kronkelde als vanouds rond zijn microfoonstandaard en trok zijn gezicht in onpeilbare grimassen. "We meet again", zei Smith bij het begin van het optreden, doelend op de terugkeer vandaag na hun memorabele passage in 2010. Het lijkt me vrij zeker dat ook dit niet hun laatste optreden op het hoofdpodium van Rock Werchter was.

Voor veel Werchtergangers was het uitkijken naar het optreden van Mumford & Sons. Hun optreden van 2 jaar geleden op Pukkelpop heeft mythische proporties aangenomen en iedereen keek dan ook uit naar hun folkfeestje.

Dat echte feestje kwam er slechts op een aantal momenten tijdens hun optreden op het hoofdpodium. Mumford & Sons brengt in september een nieuwe plaat uit en koos ervoor om ook daar al een aantal songs uit te brengen.

De band had wat extra muzikanten mee, onder meer een gitarist omdat Marcus Mumford zijn rechterhand gebroken heeft en dus alleen met zijn linkerhand op trommels kon slaan.

Hun eerste hit "Little lion man" stond al vroeg op de setlist en zette de wei in vuur en vlam. Meteen daarna volgde "Winter winds". Maar daarna kwamen die nieuwe nummers en verslapte de aandacht van het nochtans zeer talrijk opgekomen Werchterpubliek wel een beetje. Het dipje werd opgelost door er "Roll away your stone" tussen te gooien, een nummer dat een zeer wild refrein heeft en een soort van countryfeestje deed ontstaan op de wei. Het tragere werk, dat muzikaal wel zeer sterk is, haalde daarna toch weer de vaart uit het optreden.

Aan het eind van het optreden bedankte Mumford het Belgische publiek uitgebreid. Afsluiten deed de groep met "The cave". Al hun bekende nummers zijn dus wel de revue gepasseerd, maar de eindconclusie is toch dat er van dit optreden meer verwacht was.

De derde dag van Rock Werchter kondigde zich op papier al veelbelovend aan en heeft dat van bij de eerste concerten meteen waargemaakt. Na een mooi openingsconcert van James Vincent McMorrow volgden al even straffe optredens van Michael Kiwanuka en Alabama Shakes.

Alabama Shakes kent u ongetwijfeld van de radiohit "Hold on". De Amerikaanse band bracht pas begin dit jaar zijn debuut "Boys & girls" uit, maar sindsdien gaat het erg hard.

Het succes van de groep is te danken aan frontvrouw Brittany Howard. Ze is geen prototypische zangeres: ze draagt een bril en is iets molliger, maar ze heeft een stem om u tegen te zeggen (denk aan een kruising tussen Macy Gray, Joss Stone, Tina Turner en Aretha Franklin, om maar enkele namen te noemen) en ze is ontegensprekelijk een vrouw "met ballen aan haar lijf".

Alabama Shakes brengt een combinatie van soul, blues en rock. En hoewel het overduidelijk is waar ze hun inspiratie halen, heeft de band toch een zeer eigentijds en authentiek geluid.

Howard geeft zich volledig op het podium, laat haar stem alle richtingen uitgaan, creëert ook intimistische momenten en begeleidt zichzelf nog eens op gitaar. De teksten lijken oprecht uit het diepste van haar hart te komen. Voeg daar de stevige band aan toe (met een batterij toetsen ook) en een handvol catchy songs en u begint stilaan te begrijpen waar het succes van de band vandaan komt. "Hold on" zo vroeg in de set spelen, leek me een risico. Festivalgangers willen vaak "de hit" horen en zijn dan weg naar het volgende optreden, maar hier bleef iedereen gewoon staan, altijd een goed teken op een festival, waar de afleiding toch om de hoek loert.

Ook Michael Kiwanuka, een Brit van Oegandese afkomst, is een rijzende ster in muziekland. Eind vorig jaar werd hij uitgeroepen tot de BBC Sound of 2012 (eerder kregen ook o.a. Adele en Keane die titel al) en intussen maakt hij die voorspelling meer dan waar.

Mocht u hem niet kennen, dan zou u kunnen denken dat hij 44 of 54 is in plaats van 24 en dat zijn muziek gemaakt is in de jaren 70 in plaats van nu. Voorbeelden voor hem zijn Otis Redding en Bill Withers. En hij wordt ook vaak met deze artiesten vergeleken.

Kiwanuka brak door met de single "Home again" en zijn debuutalbum is een instantklassieker. De jonge Brit laat zich omringen door een reeks topmuzikanten die stuk voor stuk soul uitademen. Van "Tell me a tale" kreeg het publiek een lang uitgesponnen versie. De combinatie van de muziek en de felle gele lichten op het podium deden de Barn in een zomers sfeertje baden. "Home again" werd voorzichtig meegezongen. Ook "I'll get along" was een hoogtepunt in het concert. Het optreden kabbelde rustig voort, maar het muzikale niveau lag zo hoog en er werd met zo'n intensiteit gespeeld dat elke minuut genieten was.

Ellen Maerevoet