New Order was dan wel de hoofdbrok gisteren, eerst was het de beurt aan Röyksopp en het Noorse electroduo verdient meer dan een eervolle vermelding. Op plaat brengen ze zowel dromerige en lang uitgesponnen klanktapijten als popmuziek op basis van knallende beats. Live gaan ze resoluut voor dat laatste én voor spektakel.

Zangeres Anneli Drecker verschijnt met iets op haar hoofd dat het midden houdt tussen een ninjamuts en een nikab. Voorts doen Svein Berge en Torbjørn Brundtland nog dingen met rare maskers, jassen met kerstlampjes en een lichtgevende astronautenhelm. Veel show, maar muzikaal zit het ook meer dan goed met meeslepende versies van “What else is there”, “Remind me” en “Only this moment”.

De Noren krijgen de festivalgangers in Lokeren helemaal mee als blijkt dat ze de Zweedse popster Robyn, gastzangeres op enkele van hun nummers, hebben meegebracht. Ze komt twee songs meezingen, waaronder afsluiter “The girl and the robot”. Voor dat slotnummer heeft de groep nog een toneeltje in petto waarbij Berge verkleed is als robot en Robyn als, ja, meisje dan.

Röyksopp houdt het moeiteloos een uur lang boeiend en krijgt een enthousiaste respons. Lof dus voor de het duo dat erin slaagt om zieltjes te winnen bij een publiek dat wellicht niet in de eerste plaats voor hen naar Lokeren is afgezakt.

En dan is het wachten op New Order. Iets langer dan gepland, maar dat vergeeft het publiek hen snel als de Britse new wave-veteranen dan toch op het podium verschijnen. Het verhaal van de band is bekend: ze starten als Joy Division, maken twee albums die de muziekgeschiedenis ingaan en slaan begin jaren 80 na de zelfmoord van frontman Ian Curtis een compleet andere richting in.

In enkele jaren tijd gaan ze van donkere, zwaarmoedige postpunk naar dansbare elektronische popmuziek. Samen met onder meer Depeche Mode wordt New Order een pionier van new wave en synthpop. Al is hun bezetting die van een traditionele rockgroep, een met keyboards dan. In Lokeren openen ze met “Crystal” en “Regret”, songs die vooral op catchy gitaarriffs drijven.

Over die bezetting is al veel te doen geweest. In 2007 verliet bassist Peter Hook, een van de drie originele leden, na ruzie de band. Groot was zijn verwondering toen de anderen vorig jaar aankondigden dat ze enkele reünieconcerten zouden houden. New Order zonder mij is New Order niet, aldus Hook zelf. De concerten kwamen er toch en deze zomer dus ook een volledige tournee.

Maar of het nu ligt aan de afwezigheid van Hook of niet, echt indruk kan de groep niet maken tijdens hun eerste nummers. De stem van Bernard Sumner, sowieso niet de beste zanger aller tijden, komt soms niet boven de muziek uit en af en toe klinkt het ook niet 100 procent zuiver. Enkele keren zien en horen we Sumner iets roepen naar de technici. Helemaal tevreden met het geluid lijkt hij zelf ook niet.

Maar New Order heeft natuurlijk wel een hitcatalogus om u tegen te zeggen en dansbare nummers als “Bizarre love triangle” en “Age of consent” krijgen het publiek dan ook in beweging. Tussendoor worden ook de Joy Division-fans geplezierd met een strakke versie van “Isolation”.

Het hoogtepunt van het optreden bevindt zich in het tweede gedeelte. Met “True faith”, “The perfect kiss” en “586” krijgen we nummers die gedreven worden door het typische puntige jaren 80-synthesizergeluid dat New Order kenmerkt. Songs ook die duidelijk laten merken waar bands als La Roux en zelfs Editors de mosterd gehaald hebben.

Bij de eerste noten van “Blue Monday”, dé grote New Order-hit, komt er pas echt een golf van enthousiasme over het publiek. Daarna volgt met een lange versie van “Temptation” een waardige afsluiter. Al is het nog niet helemaal afgelopen. Na enkele minuten komt de band terug voor een enkel bisnummer. “Eentje dat jullie wellicht wel zullen kennen”, zegt Sumner, waarna “Love will tear us apart” wordt ingezet. En er alsnog een meekweelmoment volgt.

Naast ons maken enkele andere fans de balans van het concert op. “Amused, but not impressed”, hoor ik zeggen. We hadden het zelf niet beter kunnen verwoorden.

Joris Truyts