Behoort u tot de gelukkige kijkers die de uitstekende therapeutenserie "In treatment" al ontdekt heeft (bij ons uit op dvd)? Dan zal u zeker onder de indruk geraakt zijn van het meisje dat gestalte geeft aan de twijfelende tiener Sophie. Negen episodes lang bood ze het hoofd aan een doorgewinterde acteur als Gabriel Byrne en soms speelde ze hem zelfs onder tafel.
Het duurde dan ook niet lang voor de filmwereld een beroep deed op de vele talenten van Mia Wasikowska. Ze heeft net de opnames achter de rug van de (vooralsnog titelloze) nieuwe film van Gus Van Sant en binnenkort neemt ze de hoofdrol in een nieuwe filmversie van Charlotte Brontës romantische klassieker "Jane Eyre" voor haar rekening.
Maar eerst stelt ze zich voor aan het grote publiek als Alice, het dromerige en fantasierijke hoofdpersonage uit het geliefde jeugdboek van Lewis Carroll. Zoals Tim Burton haar afbeeldt in zijn film heeft Alice iets opvallend hedendaags, maar dat is geen toeval, vindt de jonge actrice.
Wasikowska: Alice is iemand met een oude ziel, zeker voor iemand van haar tijd. Ze beseft goed wat zich afspeelt in haar omgeving en denkt na over de dingen. Je moet er natuurlijk rekening mee houden dat zij in het Victoriaanse tijdperk leefde, toen vrouwen het minder gemakkelijk hadden dan vandaag. Anderzijds zou Alice zich waarschijnlijk als een vis in het water voelen in onze tijd. Ik zag haar als een heel modern meisje dat toevallig vast zit in het verkeerde tijdperk. Maar dat geldt voor veel hoofdfiguren uit klassieke verhalen. De Alice die ik speel, sluit trouwens vrij nauw aan bij de Alice uit de boeken van Lewis Carroll, al hebben we het kaderverhaal veranderd.
Vind je veel van jezelf terug in haar?
Wasikowska: Ik denk dat alle tieners zich kunnen identificeren met haar, met de manier waarop ze zich niet goed voelt in haar vel en moeite heeft om contact te leggen met andere mensen. Ook op dat vlak is ze eigentijds. Ik heb vaak gedacht aan de tijd dat ik nog danste. Dat was mijn eerste liefde maar ik ben ermee gekapt omdat het te competitief werd. Plots ging het enkel nog om verwachtingen en niet meer om het plezier. Op dat moment raakte ik geboeid door films die toonden dat we allemaal onvolmaakt zijn en fouten maken. Dat ging van "Bleu" van Kieslowski en "A woman under the influence" van John Cassevetes tot "Breaking the waves" van Lars von Trier en "The piano" van Jane Campion. Die films hebben me weer inspiratie gegeven.
Heb je je sterk verdiept in het Victoriaanse tijdperk?
Wasikowska: Niet zozeer in het Victoriaanse tijdperk. Ik heb "Alice’s adventures in Wonderland" en "Through the looking glass" grondig gelezen, net als essays over de betekenissen van het verhaal en boeken over Lewis Carroll zelf. Daarnaast heb ik mezelf omringd met beeldmateriaal dat voor mij de essentie van die wereld verbeeldt, wat ik trouwens altijd doe. In dit geval was dat werk van de verschillende tekenaars die de boeken geïllustreerd hebben en Carrolls eigen oeuvre als fotograaf. Fotografie was toen nog een heel nieuw medium en ik hou wel van wat hij ermee deed.
"Alice in Wonderland" is een film die steunt op computereffecten, wat betekent dat jullie gedraaid hebben op een set vol groene schermen waarop alles achteraf ingevuld werd. Kan je dan dezelfde band met je collega's scheppen als op de set van pakweg "In treatment", waar het gaat om twee acteurs en een camera?
Wasikowska: Het is anders. Bij "In treatment" draaiden we veel en lang. Ik zat op de sofa, Gabriel Byrne als therapeut tegenover mij en we speelden. Bij "Alice in Wonderland" was alles veel meer gefragmenteerd. We moesten bepaalde scènes apart spelen omdat ik soms heel klein en soms heel groot was. Maar omdat die green screen-omgeving voor iedereen gelijk was, ontstond er toch een soort samenhorigheidsgevoel. We vonden het allemaal heel vreemd en konden onze verbazing of onze twijfels met elkaar delen. Dat schept ook een band.
De voorbije drie jaar is het heel snel gegaan voor jou. Sta je daar zelf ooit bij stil?
Wasikowska: Ik vind dat het eigenlijk niet zo plots is gekomen. Ik ben blij dat ik gestaag aan de weg heb kunnen timmeren. Eerst wat tv-werk, kortfilms en onafhankelijke producties in Australië, dan een goeie Amerikaanse tv-serie en daarna Amerikaanse films. Als ik mijn situatie vandaag vergelijk met die waarin ik opgegroeid ben, ziet het er natuurlijk heel anders uit. Maar ik zie het liever als een logische en normale evolutie, iets waarop ik verder kan bouwen. Het is zeker niet alsof ik me overrompeld voel.
Ruben Nollet
