De eerste ronde: een speech. Alle kandidaten hebben een toespraak voorbereid. Of alles mag? Nee, je moet niet beginnen over de mensenrechten in China. Vincent legt in zijn minuut uit waarom hij Chinees heeft gestudeerd. Het publiek kan er om lachen. En misschien hebben veel mensen ook via het internet voor hem gestemd.

Hij mag alleszins door naar de volgende ronde. Van de 120 blijven er 30 kandidaten over. Zij moeten voor het spektakel zorgen in de megashow. De zender in Hunan, bekend om zijn entertainmentprogramma’s, spaart kosten noch moeite - àlles voor de kijkcijfers. En vanaf nu zullen er in de zaal veel partijbonzen zitten. Vincent ziet ze op de eerste rij toekijken, stresserend is dat wel.

In de volgende rondes voeren de kandidaten toneelstukjes op in kleine groepjes. Ze worden bijgestaan door een team van regisseurs, acteurs, leraars en partijleiders. Samen kiezen ze thema’s, tekst, kostuums, attributen. De Chinezen hebben graag wat folklore en tradities in de show. Dan hoeft het namelijk niet over Tienanmen of zo te gaan.

En ze zijn ook niet vies van clichés. Zo komt het dat Vincent als Kuifje op het podium verschijnt naast Harry Potter, de Britse kandidaat. De deelneemster uit Madagascar krijgt de opdracht in een allesverhullend leeuwenpak te kruipen, met leeuwenkop en al, maar daar bedankt ze feestelijk voor.

Uiteindelijk wordt het een lightleeuwenversie voor de zwarte kandidate, al moet ze er wel de staart bij nemen. Bobby, de hond van Kuifje -van Vincent dus- is niet wit, maar donker. Hij is zogezegd verbrand door de zon (Chinese humor)!

Een andere keer is Vincent uitgedost als een Italiaanse hofschilder uit de 17e eeuw, een bekende historische figuur in China. In zijn rol moet hij voortdurend fouten maken tegen de etiquette.

Hij maakt bijvoorbeeld de verkeerde buiging voor de keizerin, zoiets veroorzaakt een lachsalvo in de zaal. Als hem ook nog een gedurfde woordspeling ontsnapt - "de keizerin is gestorven" in plaats van "de keizerin is aangekomen" - komt het publiek niet meer bij.

In de laatste aflevering gaat het nog tussen zes kandidaten. Elke kandidaat komt het podium op in ware variétéstijl, omringd door figuren die zijn/haar land typeren. Van de finalist uit Australië vonden de programmamakers dat hij tussen de koeien moest staan. Vincent heeft de schade voor zichzelf kunnen beperken.

Tussen de liveoptredens door worden ook filmpjes uitgezonden, die met de kandidaten zijn opgenomen. Geen locatie is te ver, één groepje is zelfs helemaal van Hunan naar Peking gevlogen en heeft daar twee dagen verbleven voor een filmpje van dertig seconden.

Vincent presteert magnifiek, hij eindigt als derde. De eerste finalist is een Zuid-Koreaanse, de tweede een meisje uit Madagascar (ja, de leeuwin).

De winnaars van de jaarlijkse wedstrijd kunnen meteen aan de slag in de Chinese media, als ze dat willen. Ze worden gevraagd om reisprogramma’s te presenteren, of ze krijgen een talkshow. De Chinezen vinden het prachtig dat buitenlanders zo erg geïnteresseerd zijn in hun taal en cultuur. Ze halen ze maar wat graag binnen, en hoe exotischer, hoe liever.

Vincent hebben ze filmrollen aangeboden. Maar daar heeft hij allemaal geen zin in. Hij heeft met een finaliste gepraat die dit jaar een van de wedstrijdrondes mocht presenteren. Ze leek erg gelukkig met de job, maar na een paar glazen alchohol kwam het eruit: ze vond het verschrikkelijk, ze werd superslecht behandeld door de producers, haar loon was ondermaats. Ze was door haar vader, een Amerikaan nota bene, gedwongen om een contract van vier jaar te ondertekenen met de Chinese televisiezender. En ze was nog maar vier maanden bezig.

Vincent studeert liever nog wat. Of hij kan gebruik maken van de beurs die de finalisten hebben gekregen: twee jaar aan een Chinese universiteit, alles betaald door de overheid, en op te nemen wanneer en waar je zelf wil. Of hij ooit in China wil wonen? Enkele jaren, dat zeker (met zijn Japanse vriendin) maar voor een gezin verkiest hij toch een ander land.

Kathleen Huys