Door de hoge golven werd Harris, samen met zijn vriend, overboord geslagen. Terwijl ze hun boot zagen zinken, geraakte Harris tot bij een blauwe afvalcontainer: "Maar het lukte me niet om ook mijn vriend erin te krijgen. Hij kon zich niet vasthouden en we dreven uit elkaar. Vanaf dat moment had ik geen idee of hij het zou halen of niet."

"Ik zal het niet ontkennen. Ik heb heel veel gehuild. Ik wilde alleen maar mijn broer en mijn moeder terugzien."

"Toen ik een drietal uren in de bak zat, kreeg ik het het moeilijkst. Toen begon ik als een bezetene te wenen. Wat miste ik mijn familie toen! Ik had zo’n half/half-gevoel: ofwel kom ik hier levend uit ofwel niet. In de tussentijd zong ik en bleef ik tegen mezelf zeggen: "Ik ben Ryan Harris en ik zal hier niet sterven." Een bijkomend probleem was dat ik die bak stabiel moest houden in de golven."

"Oh man, toen ik die helikopter zag, was ik helemaal van de kaart. Eindelijk, dacht ik, ik kan naar huis en een beet nemen in een stuk pizza." Omdat hij zich voortdurend aan de rand van de bak had moeten vastklampen, had hij wel enorme blaren op zijn handen. Maar voor het overige was hij ok, op nog een snijwonde aan zijn hoofd na.

Volgens het reddingsteam was het een heus mirakel dat beiden dit "avontuur" overleefd hebben.