"Alle voorwaarden waren aanwezig opdat het zwaartepunt van de federale staat naar de deelstaten zou gaan", zegt Di Rupo, die ook nog eens opsomde waarover wel al een akkoord bestond: bevoegdheidsoverdrachten voor een bedrag van 15 miljard euro, Brussel-Halle-Vilvoorde, een nieuwe financieringswet en extra geld voor Brussel.

Maar BHV en vooral Brussel waren uiteindelijk de struikelsteen. "Ik heb nochtans geprobeerd om de meningsverschillen proberen te overbruggen", zegt Di Rupo. In zijn ultieme voorstel had hij voorgesteld om een eerste structurele financiering voor te bestemmen aan enkele specifieke beleidsdomeinen, zoals bijvoorbeeld mobiliteit. De rest van de herfinanciering van het Hoofdstedelijk Gewest zou dan deel uitmaken van de financieringswet.

Intussen weten we dat N-VA en CD&V dat niet genoeg vonden. Di Rupo vindt het jammer dat de onderhandelaars niet tot een compromis zijn gekomen.

Elio Di Rupo erkent dat de Franstalige partijen in het verleden te weinig hebben geluisterd naar de Vlaamse verzuchtingen, maar nu vindt hij dat sommige Vlaamse partijen weigeren te horen wat de Franstaligen willen.

"Ik heb mijn verantwoordelijkheid als preformateur genomen", zegt Di Rupo, "maar ik wil geen akkoord ten allen prijze." "We hebben een kans laten liggen om België te hervormen." Hij houdt het nu wel voor gezien: "Als de koning mij van mijn opdracht heeft ontheven, neem ik mijn functie als partijvoorzitter weer op, maar de PS blijft zich constructief opstellen."

"Ik heb altijd de solidariteit tussen alle Belgen verdedigd, en ik blijf dat doen", klinkt het niet zonder enige pathos. "Ik wil niet het einde van België en zal daarom de dialoog voortzetten. Ik wil dat we allen in vrede en welvaart kunnen blijven samenwonen: Vlamingen, Walen, Brusselaars en Duitstaligen."

Het valt op dat Di Rupo geen zwartepieten aanduidt, want hij zegt duidelijk dat het hier gaat om een collectieve mislukking. "Ik hou mijn gevoelens liever voor mij", klinkt het.