U bent vanochtend weer wakker geworden in 2007, schrijft Yves Desmet in De Morgen. De preformatie is mislukt, we staan weer met niks, nada. We moeten op zoek naar het plan B, dat er momenteel niet is. Het Paleis zal dus moeten temporiseren, om het stof de kans te geven neer te dwarrelen. Waarna we weer van een wit blad vertrekken, zonder enige garantie dat we ooit nog zo ver geraken. Je zou van minder moedeloos worden.
Ook Het Nieuwsblad ziet vergelijkingen met het debacle van 2007. Al zijn er voor Liesbeth Van Impe ook significante verschillen. Er liggen nu bijvoorbeeld mogelijke compromissen op tafel. Even afkoelen dus. Maar dan zullen Elio Di Rupo en Bart De Wever weer aan het werk moeten. De voorbije weken hebben ze gebruikt om hun prijs op te drijven. Hopelijk zijn ze niet vergeten dat de kiezer hen in de eerste plaats een mandaat gegeven heeft om een regering te vormen en dit land eindelijk weer te besturen na drie jaar stilstand.
De koning houdt het ontslag van Di Rupo in beraad en is al begonnen met zijn consultaties. Maar veel kan hij niet doen, oordeelt Guy Tegenbos in De Standaard. De PS is en blijft aan Franstalige zijde de sterkste partij, aan Vlaamse zijde geldt hetzelfde voor de N-VA. Een coalitie zonder die twee is zo goed als onmogelijk. Ze zijn tot elkaar veroordeeld. En tot responsabilisering, waar het allemaal op gestrand is. Di Rupo en De Wever moeten het oplossen. En vlug. Of zij verliezen hun legitimiteit en de burgers hun welvaart.
De Tijd waarschuwt dat de financiële markten kunnen gaan geloven dat er in ons land geen regering meer kan worden gevormd. Wim Van de Velden roept op tot koelbloedigheid. Er is nood aan een staatshervorming. Maak daar dan ook werk van, en zorg dat het een goed akkoord is. Dat is de enige optie om te voorkomen dat de markten gaan denken dat een wilde splitsing onafwendbaar wordt. In dat geval gaan ze onverbiddellijk een deel van onze welvaart als risicopremie opeisen.
Het Belang van Limburg is van oordeel dat Bart De Wever en Wouter Beke het land een grote dienst hebben bewezen door hun onverzettelijkheid. Zonder herziening van de financieringswet heeft dit land geen toekomst. Eric Donckier vond het allemaal nogal merkwaardig: als het erop aankomt België financieel te redden en dus een toekomst te geven, doen de Franstaligen niet mee. Ze willen gewoon verder geld uitgeven zonder enige verantwoording te moeten afleggen. Wouter Beke en Bart De Wever zijn voorwaar de laatste Belgen.
Het Laatste Nieuws vraagt zich af de koning niet eens een "verzoener", een "conciliateur" kan aanstellen. Dat hebben we nog niet gehad. Iemand die de gemoederen kan bedaren en iedereen na een tijdje weer rond de tafel kan brengen. Luc Van der Kelen oppert ook de mogelijkheid dat de koning eens test of er toch een plan B bestaat, een waarin de liberalen meespelen. In zo'n regering zou Bart De Wever zich veel meer op zijn gemak voelen. Wat vaststaat is dat de tijd begint te dringen. Over een maand komt het parlement weer samen en moet de regering in feite haar beleid voorstellen, maar dat halen we niet. Allerheiligen is te vroeg, misschien. Sinterklaas ook. Kerstmis dan maar?
"Laten we durven!" versus "Wat willen jullie eigenlijk?"
De Franstalige kranten La Capitale en La Meuse publiceren een verrassende oproep tot de Walen en de Brusselaars: "Osons!". Laten we durven onze eigen politieke toekomst in handen te nemen, ja zeggen tegen nieuwe bevoegdheden en bewijzen dat we het even goed doen als de Vlamingen.
In de andere Franstalige kranten overheerst daarentegen het pessimisme. "La Belgique en enfer", kopt La Dernière Heure, "België in de hel", met grote foto's van een teneergeslagen Elio Di Rupo én Rode Duivel Romelu Lukaku. Want ja, ook de Rode Duivels slaagden er niet een overwinning binnen te halen.
"Et maintenant? Wat nu?" vraagt La Libre Belgique zich in twee talen af. Le Soir richt zicht tot de Vlamingen: "Que veut la Flandre?" Wat willen jullie eigenlijk? Hadden jullie voor de verkiezingen geweten dat er zoveel op tafel lag, zouden jullie dan niet tevreden zijn geweest?
