Er staat een interessant stuk in De Standaard. Neen, net voor dat over schaamhaar. Een interview met Geert Bourgeois. Bourgeois is niet de vlotste kerel, maar hij is wel minder stug en sympathieker dan het beeld dat over hem bestaat. Zijn imago van beginselvast politicus klopt daarentegen wel. In regel meent Bourgeois wat hij zegt. En hij valt over komma’s en punten.

In de krant leren we dat hij niet tevreden is met de federale collectieve individuele regularisatie. Maar belangrijker zijn dik twintig krantenlijntjes in de buik van het interview. Het gaat over de benoeming van de niet-benoemde burgemeesters uit de faciliteitengemeenten: "Ik verklap u geen geheim als ik zeg dat ik in dit dossier de wet ga toepassen. (…) Die burgemeesters moeten de wet naleven. Punt. Mijn voorganger heeft ze terecht niet benoemd, ik ga ze in die omstandigheden evenmin benoemen. De benoeming van de burgemeesters zal geen pasmunt zijn als premier Herman Van Rompuy een oplossing wil vinden voor BHV. Ik wens hem veel succes, maar zie niet in hoe hij hiervoor een onderhandelde oplossing gaat vinden. Dat zal dus niet gebeuren en ik neem aan dat de Vlaamse partijen het wetsvoorstel over de spitsing van BHV zullen goedkeuren."

"Punt" is zo helemaal Bourgeois.

Mocht Yanina Wickmayer vandaag tijd hebben om De Standaard te lezen, ze zou een "woepsie" uitslaan. Wat Bourgeois zegt, is behoorlijk belangrijk voor de Wetstraat na het begrotingsritueel. Hij zal de burgemeesters niet benoemen. Maar wat zou "in die omstandigheden" willen zeggen? Zit daar ruimte voor een compromis? Die wordt in elk geval meteen weer klein: de benoeming zal geen pasmunt zijn. Een onderhandelde BHV-oplossing, dat zal niet gebeuren. En dus gaan we naar de eenzijdige splitsing. In mensentaal: naar het einde van Van Rompuy I.

Dat zit helemaal op de lijn van Bart – "hij spreekt sneller dan hij denkt", dixit Bourgeois – De Wever in Knack. Volgens de alweer zo duidelijke De Wever zijn de omstandigheden voor een BHV-akkoord slechter dan ooit. Het minimum dat de Franstaligen in ruil voor de splitsing vragen ligt "drie universa en tweeduizend lichtjaren" verwijderd van wat de Vlamingen willen geven. Dat is nogal veel.

Bovendien, en we citeren De Wever, is de N-VA "niet meteen van plan om die burgemeesters te benoemen". De Wever heeft geen schrik van "een korte, zuiverende crisis", want wat is het alternatief: "verder wandelen op hetzelfde pad en blij elke deadline zeggen: we zullen maar plooien, want anders knallen we tegen de muur. Wel, misschien is het ondertussen tijd voor zo’n knal."

Leg Bourgeois naast De Wever en je ziet twee stijlen maar één lijn: er komt een knal aan. Van Rompuy I dreigt met zijn BHV-vehikel in de muur te vliegen.

Maar zie, vandaag vernemen we via Belga dat CD&V-voorzitter Marianne Thyssen de voorkeur geeft aan een onderhandelde oplossing boven de stemming over de splitsing in het parlement. Dat zou volgens Thyssen resulteren in het einde van de regering en onwettige verkiezingen. "We slaan hiermee een ongelooflijke modderfiguur in Europa en verliezen zeker investeringen", gaat het bericht verder. Daarom pleit Thyssen voor een onderhandeld compromis. "De wijsheid ligt volgens mij in een goed compromis, al wordt dat niet simpel."

CD&V-voorzitter Thyssen zit daarmee op een andere lijn dan die van haar coalitiepartner en ex-kartelpartner N-VA-voorzitter De Wever. Maar dat lijkt haar niet echt te deren: "We zijn niet meer gebonden aan N-VA dan aan andere partijen. Bart De Wever is niet alleen zaligmakend". "Dát … was het nieuws", zou de immer zalig klinkende Johan Janssens zeggen. Thyssen slaat hier met een ferme return de bal terug op de andere speelhelft.

Ze kan ook moeilijk anders: toen de regering-Leterme over Fortis struikelde, riep CD&V dat het onverantwoord zou zijn om dan nieuwe federale verkiezingen uit te schrijven. Herman Van Rompuy kwam langs en hij hielp Peeters om de Vlaamse verkiezingen te winnen.

Met de explicitering die Thyssen vandaag meegeeft, verschuift het probleem weer helemaal naar de Vlaamse regering. Geert Bourgeois stapte in 2008 voor minder uit de Vlaamse regering, namelijk omdat de communautaire dialoog werd opgestart. Het ging niet eens over de uitkomst van die dialoog, die er nooit kwam. Marianne Thyssen voelt zich wellicht om begrijpelijke redenen genoodzaakt om deze mededeling de wereld in te sturen. De hele week werd er druk gegesticuleerd over het schisma in CD&V, die onvermijdelijk uit elkaar zou worden gereden in begrotings- en BHV-discussies.

Eerst was er Steven Vanackere. Die zette met zijn simpele stelling – alle overheden moeten de eigen bevoegdheden betalen – de partijlijn netjes in de verf. De federale CD&V en de Vlaamse CD&V kunnen zich daar prima in vinden, ze zeggen samen dat Vlaanderen pas voor de eigen bevoegdheden betaalt als de anderen dat ook doen. En nu is er dus Thyssen, over die andere splijtzwam, BHV.

Vandaag, ergens in september, lijkt het er op dat de communautaire spanning zich niet zal stellen binnen de CD&V, maar tussen CD&V en haar coalitiepartner N-VA. Maar wat als Kris Peeters straks aan zijn partij vraagt om het zijn regering niet zo moeilijk te maken?

Over twee maanden zien we wat er van komt. De kans blijft groot dat ofwel Kris Peeters ofwel Herman Van Rompuy dan middenin een uitslaande brand zitten.