Op Actua-TV is Eric Van Rompuy (CD&V) niet meteen vriendelijk voor Vlaams minister van Begroting Philippe Muyters (N-VA). Voor een goed begrip van wat volgt: CD&V en N-VA zitten samen in de Vlaamse regering en moeten van daaruit ook samen de communautaire koers varen.

Van Rompuy, voorzitter van de commissie Begroting in het Vlaams Parlement, neemt de opmerking van Muyters op de korrel als zou Vlaanderen de enige regio zijn die ernstige besparingsinspanningen doet. Van Rompuy – die maandag zijn nieuwe blog "My last five years" lanceert – waarschuwt Muyters: “Hij moet zich niet opstellen als N-VA’er, maar als lid van de Vlaamse regering.”

Van Rompuy vraagt zich af waar de N-VA naartoe wil. “Met hun interpretatie van de Maddens-theorie wil de N-VA de federale staat uitroken. Maar ik vraag mij af of de N-VA echt een staatshervorming wil. Met het pad dat is nu is uitgetekend, kan Wallonië zonder problemen nog enige jaren verder.

Maar misschien heeft de N-VA wel een verborgen agenda? Misschien willen ze alles tegenhouden om dan in 2011 te stellen dat er niets is veranderd.” Is hier een gefrustreerd niet-minister aan het woord? Neen. Is dit louter een kwestie van de ene broer die de andere komt steunen? Neen. Toeval in de politiek bestaat. Maar alleen bij wijze van hoge uitzondering.

Maandag nam Marianne Thyssen in een gastcollege aan de Universiteit Gent ongeprovoceerd maar zeer expliciet afstand van de Maddens-doctrine. Ze pleitte er verrassend tegen samenvallende verkiezingen en tegen de eenzijdige stemming van de BHV-splitsing. Die leidt enkel tot de val van de federale regering, en dat is zeer onverantwoord. Kortom: CD&V wil een duidelijk signaal uitsturen.

Je zou Marianne Thyssen nooit in een opgefokte fotoshoot glamourgirl zien spelen. Ze is het type dat zich verzet tegen de verleiding der ijdelheid en hunkering naar populariteit. Daar was Hilde Crevits blijkbaar niet tegen bestand, getuige haar glamoureuze verschijning in Nina, de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws. Of zijn er nog steeds politici die oprecht geloven dat als ze ons verblijden met hun vakantiekiekjes en verkleedpartijen, de afstand tot de burger korter wordt?

Niet meteen een fotomodel, wel een welgekomen zegen voor zijn partij: Johan Vande Lanotte is terug. Hij is een van de smoelen waar Caroline Gennez naar op zoek is. Vande Lanotte was gisteren in De Keien van de Wetstraat zijn degelijke zelf en toont dat hij wel, in tegenstelling tot 99% van de Vlaamse politici, zijn mannetje kan staan tegen Bart De Wever.

Vande Lanotte zal in 2011 niet nog eens het premierschap ambiëren, maar dat hij een sleutelfiguur wordt, is duidelijk. Dat heeft SP.A alvast voor op Open VLD, waar ze nog steeds echt niet weten waarheen. En met wie.

De Wever preciseerde gisteren in De Keien dat men van de Maddens-doctrine ondertussen iets maakt wat het niet is. De Wever zelf maakt er een light-versie van. Vlaanderen moet geen overschotten boeken om zo de Belgische begroting te redden, maar moet dat geld meteen in Vlaamse investeringen vertalen.

Eerder al liet hij weten dat men spaarzaam moet omspringen met belangenconflicten tegen bv. het federale niveau. Hoe meer men De Wever hoort, hoe meer de assertieve Maddens-doctrine overkomt als excuus voor de bescheiden communautaire slagkracht. Een de(n)kmantel om jaren niets te doen en te hopen daarmee weg te komen.

In die zin is de aanval van CD&V op die doctrine wat overdone, maar de partij wil duidelijk de beeldvorming corrigeren. In deze tijden van crisis hoort niemand graag dat de sociale zekerheid nu ook al door de Vlaamse koers bedreigd wordt. Ook Franstaligen onderhandelen makkelijker met partijen die geen doctrine hanteren die luidens één interpretatie uit is op het verval van België.

De Wever behoort tot de gematigde vleugel van N-VA. Hij hoort evengoed thuis bij CD&V als bij N-VA. Het drama van dit verbluffend toptalent, dat helaas door het inflatiespook wordt bedreigd, is dat hij redelijker is dan veel van zijn luitenanten. Maar in de N-VA, een van de meest, zoniet dé meest basisdemocratische van alle partijen, is het tussenkader en veel van het toppersoneel bijzonder gevoelig aan de striemende kreten uit de buik van de Vlaamse beweging. Die zullen straks, als er een BHV-compromis – omhuld in een ruimere maar beperkte staatshervorming – aankomt van zich laten horen.

We zien het De Wever nu al zeggen: "Moeten wij dan dat goede Vlaamse regeerakkoord opzeggen, omdat onze Vlaamse coalitiepartners federaal een slecht akkoord maken? Moeten wij Vlaanderen onbestuurbaar maken, omdat België niet werkt? Neen." En dus kan N-VA doorgaan, ook omdat anders niemand de komende jaren nog met die onbetrouwbare partij wil besturen.

Zo haalt de federale regering misschien toch nog 2011. Dan kan die eindelijk worden afgelost door een ploeg die wel kan en durft ingrijpen, die het begrotingsgat ernstig aanpakt én de welvaartstaat activeert én bevoegdheden herverdeelt én de financieringswet herschrijft. Wie dat kan hoort niet in Nina, maar in de geschiedenisboeken.