Volgens Rik Torfs gaat het in de politiek niet meer over de grote ideeën. Torfs is een verschroeiend slimme vent, maar zelfs die kunnen zich vergissen. Torfs heeft invloed op het maatschappelijk debat, maar zal die zien aftakelen zodra hij zelf aan politiek gaat doen.

Zoals Bart Maddens. Ook zeer verstandig, met een interessante mening over de communautaire strategie. Maar zijn ideeën verliezen invloed door zijn argumentatie en stijl. Het complot-denken en de ongenuanceerde veroordeling van al diegenen met een ander gedacht, verzuren zijn interessante visie. Zodra Torfs in de partijpolitieke twisten terechtkomt, waar Maddens vandaag al is aanbeland, klinkt zijn stem verdachter.

Maar we kunnen het pessimisme van Torfs over de partijpolitiek begrijpen.

SP.A liet eerder deze week weten dat er langs geen kanten, langs geen kanten vanonder de uitslag van het Antwerpse referendum te komen valt. Exit brug! Eigenaardig. In de jaren 90 werd binnen de Vlaamse sociaal-democratie steevast gezegd dat de referendumdemocratie die van het liberaal individualisme was.

De ultraliberale LDD stelt dan weer voor om de Oosterweelverbinding te bouwen met een nooddecreet. “Laat ons de pro's en contra's van alle tracés nu snel op een rij zetten. Daarna moet het Vlaams Parlement stemmen over het beste tracé en dat in een nooddecreet gieten" klinkt het aldaar. "Het lijkt alsof je zo de wil van het volk omzeilt. Maar dat is niet zo. Alle inspraakmogelijkheden blijven behouden, alleen klachten bij de Raad van State die het project jarenlang tegenhouden, worden onmogelijk."

Socialisten die zich vastklampen aan de uitslag van het referendum, ultraliberalen die desnoods tegen de referendumuitspraak in voor een parlementair nooddecreet kiezen. Het lijkt de wereld op zijn kop.

Gelukkig zijn er nog zekerheden. Zoals de draaierij van SP.A rond de Lange Wapper.

Na het negatief advies van het Antwerpse college over de bouwaanvraag voor de Oosterweelverbinding wou ook burgemeester Patrick Janssens niet gezegd hebben dat een BAM-tracé light van de baan is. “Eenvoudige aanpassingen zullen niet volstaan”, is daar te horen. Is de hertekening van de aansluiting aan het Sportpaleis een “eenvoudige aanpassing”?

Daarop komt geen antwoord, “laat ons daar niet op vooruitlopen. Als er opties voorliggen, zullen we die op hun merites beoordelen”, verklaarde Janssens. Dat is verstandig geredeneerd, maar waarom daar in godsnaam eerst al die show over verkopen? Arme SP.A.

Elders in België. Van Rompuy heeft eindelijk een handtekening van Electrabel op zak. Maar daarmee raakt zijn gehavend blazoen niet opgepoetst. Belangrijker dan wat er wel in het contract staat, is wat er niet in staat. De zogenaamde niet-contractuele contractvoorwaarden worden altijd door de dominante partij opgelegd. Over de bijdragen van 2008 (250 mlj.) en 2009 (500 mlj.) geen woord. Maar dat is niet het ergste.

Het ergste is dat aan het feitelijke monopolie van Electrabel – dat een miljardenwinst boekt in vergelijking met de beperkte bijdrage – niets wordt gedaan, dat de energie-afhankelijkheid van Frankrijk wordt versterkt, dat er geen enkel instrument in het vooruitzicht is gesteld om de torenhoge energieprijzen in België aan te pakken, …

Geen wonder dus dat de EU bezwaar maakt. Van een liberalisering van de energiemarkt is in België geen sprake, de rol van de regulator (CREG) is te beperkt. Kortom, op het einde van de begrotingswerf blijft geen sterke indruk hangen.
Van Rompuy kan nu beginnen aan de laatste werf voor het EU-voorzitterschap: BHV.

In november 2008 bevestigde toenmalig minister Marino Keulen de niet-benoeming van drie stoute Franstalige randburgemeesters. In Vlaanderen was die niet-benoeming zo evident dat sommigen er de beslissing van Keulen aan profileringsdrang toeschreven. Franstalig België dacht daar anders over.

Het conflict in de oorlogszone rond de taalgrens verziekte de onderhandelingen. In februari 2009 kondigde de Vlaamse regeringsleider ontgoocheld het einde van de communautaire, van zijn communautaire dialoog aan.

Deze week heeft het Vlaams Parlement een andere evidentie gestemd, die van de Vlaamse controle op Franstalige faciliteitenschooltjes. Gebruikmakend van de vertraging in de dreigende pesterige blokkering vanuit het Brussels Parlement maakte het Vlaamse Parlement geheel terecht een einde aan deze slepende slentergang. Franstalig België schreeuwt moord en brand. Alweer lijkt de sfeer verzuurd.

Zal de federale regeringsleider in februari 2010 het einde van de onderhandelingen, zijn onderhandelingen over de BHV moeten aankondigen? L’histoire se répète?

Van een akkoord over de staatshervorming werd gezegd dat het onmisbaar was om de welvaart van de Belgen fatsoenlijk te verzekeren. Het kwam er niet, en de boer hij ploegde voort.
Van een akkoord over BHV wordt gezegd dat het onmisbaar is om verkiezingen in België fatsoenlijk te organiseren. Als het er niet komt, boert de ploeg dan voort?