In de Warande in Turnhout moet zaterdag en zondag alles plaatsmaken voor de strip. Blikvangers in de grote hal zijn de traditionele elementen: verkoopstands en signerende tekenaars. Iedereen die iets betekent in het wereldje is op 12 en 13 december present. En in de catacomben verdringen de verzamelaars elkaar.

Maar Strip Turnhout is veel meer dan een beurs. Er zijn workshops, debatten, er is kinderanimatie. Jong talent krijgt ruimte om zijn "ding" te doen en te tonen.

Het publiek bestaat dan ook niet louter uit stripfanaten (herkenbaar aan de plastic tasjes met strips die ze meezeulen). Driekwart van de bezoekers is tiener of twintiger of is een gezin met jonge kinderen.

Willy Linthout en komiek Urbanus maken al een kwarteeuw de Urbanusstrip. De grote tentoonstelling is aan hun held gewijd: het brutale snotjong Urbanus, zijn rare ouders, zijn vreemde huisdieren en het zootje ongeregeld dat verder deze nog altijd razend populaire strip onveilig maakt. Urbanus is de anti-Jommeke. Er hangen ook tekeningen aan de muur (bijvoorbeeld de zelfgetekende platenhoezen van Urbanus de komiek & kleinkunstenaar), maar de bezoeker wordt vooral ondergedompeld in de (nagebouwde) krankzinnige wereld van deze redelijk unieke kinderstrip.

Wie de trap opgaat, komt in een andere wereld terecht. Het is gedaan met de kleurrijke grappigheid. Hier hangen de schetsen, de contouren, de potloodtekeningen van het soloproject van Willy Linthout : "De jaren van de olifant". Het zijn kleine albums (nu verzameld in één band) die Linthout maakte om de zelfdoding van zijn zoon Sam te verwerken. Ik kende Sam: als kleine jongen vergezelde hij zijn vader vaak op signeersessies. Hij was dan zelf als Urbanus uitgedost.

Voor deze strip, en voor die kwarteeuw Urbanus, is Willy Linthout bedacht met de Bronzen Adhemar, sinds enkele jaren ook de officiële Vlaamse cultuurprijs voor de strip. Linthout krijgt het beeldje (en de cheque) zaterdagavond uit handen van minister voor Cultuur Joke Schauvliege.

Ook de beroemde Italiaanse tekenaar Milo Manara zou de prijs mee uitreiken, maar hij moet forfait geven met griep. Dat is bijzonder jammer, want hij zou ook spreken over zijn samenwerking met de Italiaanse cineast Fellini.

Manara is de koning van de "erotische strip" (niet te verwarren met pornografie). Zijn bekendste album is allicht "De Schakelaar", over een vrouw die tot ongekende hoogten wordt gevoerd met een simpele draai aan de knop. Het album werd wereldwijd een succes , ook al was het procédé naar alle waarschijnlijkheid verzonnen...

In de Warande zijn originele platen van Manara te bewonderen. Niet uit "De Schakelaar", want die zijn allemaal verkocht aan particulieren en musea, maar wel tekeningen waarvoor onder meer Carla Bruni, Monica Bellucci en (niet uit vrije wil) de vorige paus model hebben gestaan.

Begin dit jaar was de Vlaamse strip eregast op het vermaarde festival van Angoulème, het "Cannes" van het stripverhaal.

De tentoonstelling die daar werd opgezet rond het werk van zowat 20 jonge tekenaars, gaande van Brecht Evens tot Cordelia, Pieter Depoortere en Randall C., kreeg de naam "Ceci n'est pas la BD flamande".

De tentoonstelling is na Angoulème, Leuven en Brussel ook in Turnhout te gast.

Wat maakt het festival van Turnhout zo uniek? "We bekijken de strip met een open geest," zegt organisator Toon Horsten (foto), "we maken geen onderscheid tussen populaire strips als Suske en Wiske of FC De Kampioenen".

Even goed komt de wat moeilijkere strip van de jonge generatie aan bod, die niet in de supermarkt ligt en die vaak alleen op het internet te vinden is, of in de stripspeciaalzaak.

Het festival is even goed een familiefeest als een rendez-vous voor fanaten en collectioneurs als een plek waar je strips kunt leren tekenen."

Louis van Dievel