Ik ben niet zo tuk op hotels. Slapen doe ik gewoon het liefst in mijn eigen bed. En als het dan toch een keer in een ander bed moet gebeuren, dan het liefst in een omgeving die door experten met minstens vier sterren beloond is. Een nachtje in een derderangsmotel: het is me één keer overkomen in Washington, maar sindsdien ben ik een pak kritischer en guller geworden tijdens mijn speurtocht naar een overnachtingsplaats.

Hoewel sterretjes niet altijd garant staan voor een heerlijke nachtrust, natuurlijk. Zo bewijze mijn verblijf vier jaar geleden tussen de kakkerlakken in een geweldig mooi viersterrenhotel in Sevilla.

Af en toe duikt echter het onversaagde chiromeisje in mezelf naar boven, zo ook wanneer ik door het programma van de Zomer van Antwerpen snuister en er het concept  "nulsterrenpension" zie staan blinken. Slapen in een oude gasfabriek in kringloopbedden. "Zomer van Antwerpen tovert leegstaande kantoren om tot een heuse sleep-in." Geef toe, het klinkt alsof het wel wat heeft!

Bovendien kan je eerst doorzakken in de aanpalende zomerfabriekbar, voordat je je naar je gerecycleerde bedstede begeeft. Het vergroot alleen maar mijn enthousiasme.

Het idee aan mijn chef verkopen, gaat moeiteloos. Maar enige achterdocht begint me wel te bekruipen als ik tevergeefs probeer vriendinnen warm te maken om me een nachtje te vergezellen. Pinten drinken in de zomerbar, tot daaraan toe, maar slapen in een pension zonder sterren, dat is toch een brug te ver. Slechts één dappere ziel hapt toe.

Gewapend met een slaapzak en onze tandenborstel togen we gisteravond naar ons pension. De zoektocht naar de incheckbalie leidde ons meteen naar een heel belangrijke plek: het toilet, prioriteit nummer één van een vrouw zo zwanger als ikzelf. En ja hoor, het was zo'n gevreesde "festival"- of "verbouwingswc", gezellig buiten op het plein. Ik zoek diep in mezelf naar dat lang vervlogen chiromeisje dat in haar jeugd ettelijke bezoekjes aan een "hudo" heeft gebracht en kom langzaam weer tot rust. Niet flauw doen, één nachtje, dat overleef ik wel.

Willen we in een tent slapen, in een familiekamer of in een slaapzaal? Sociaal als we zijn, kiezen we voor de zaal. Zwanger als we zijn voor een bed dicht bij de deur. Ik wil immers geen hele meute op mijn dak krijgen als ik voor de zesde keer die nacht mijn bed uit sukkel en door een donkere zaal vol slapende mensen moet jongleren. Al blijkt dat bij aankomst in de zaal nog wel mee te vallen. Voorlopig is slechts één bed bemand, door een koppel dat niet meer op onze aanwezigheid lijkt te hebben gerekend. Niet lang nadat we ons hebben geïnstalleerd in ons bijzonder smalle en ietwat hobbelige bed, verdwijnt het duo spoorloos. Onze sociale vaardigheden zullen we de rest van de nacht niet meer nodig hebben. Veel nieuwe vrienden gaan we aan dit nachtelijke avontuur niet overhouden.

Rest een hele slaapzaal vol overheerlijke retrobedden en dito aankleding, die helemaal voor ons alleen is. Bovendien ontdekken we een pijl naar douches en toiletten die ons een andere richting uitwijst dan het primitieve wc'tje dat ons vanop het plein staat toe (of uit) te lachen! De weg is lang, maar onze beloning is wel normaal sanitair, zelfs uitgedost met echte toiletrollen, wat de tip van een collega om mijn eigen rolletje mee te nemen compleet overbodig maakt.

De zomerbar draait nog op volle toeren als we bedwaarts keren. Maar een kniesoor die zijn slaap laat verstoren door een beetje muziek en gelach. Ook de goederentrein die elke 10 minuten komt voorbijgedaverd, kan mijn humeur niet verpesten. Het doet me de absolute stilte in de omgeving van mijn huiselijke bedstonde alleen maar meer appreciëren. Intussen zijn ook de werklui begonnen aan de afbraak van het podium waar de "Vieze Verol Tjes" zonet zijn verteld. Een hels lawaai, maar ik neem het er gezellig bij.

Wat me echt wakker houdt is immers van een heel andere aard. Een mug! Het beestje zet me voor een dilemma: saunagewijs wegduiken in een broeihete slaapzak of mezelf blootstellen aan gejeuk? Ik kies voor een zweetkuur, maar besluit tegen 4 uur dat een beetje slaap nu wel gepast is en maak op hardhandige wijze komaf met het gezoem rond mijn oren.

Mijn nachtrust in het nulsterrenpension kan eindelijk beginnen. En kijk, ik slaap de rest van de nacht en ochtend even goed of slecht als in elk ander hotel! Toegegeven, ik heb wel al betere ontbijtbuffetten gekend, maar die werden dan weer geserveerd in een steriele omgeving door stijve obers, terwijl ik nu van het ochtendzonnetje kon genieten, terwijl de (interim)vrouw des huizes een gezellig praatje met ons slaat...

En toch, ontbrak het wel wat aan sfeer aan de gezamenlijke ontbijttafel. En net dat is het enige minpuntje aan deze sterreloze nacht en ochtend: de lege slaapzaal en dito ontbijttafel. Het is een beetje jammer, want het hele concept en de huiselijke omgeving beloven iets heel anders. Maar allicht is dit op andere avonden en ochtenden al heel anders geweest...Dit hotel staat of valt immers een beetje met zijn gasten.

Eva Van dyck